خیال خام(۲)

قسمت اول

خیال خامچشمانم که سیاهی رفت چند نفری دور و برم را گرفتند؛ خدا خیرشان دهد یکی آب دستم می‌داد آن یکی بادم می‌زد و هر کسی به نوعی مثل پروانه بالای سرم می‌چرخید تا دیدند حالم بهتر که نشده، بدتر هم دارد می‌شود تصمیم گرفتند آمبولانس خبر کنند!

زمان بسیار کند می‌گذشت؛ خبری از آمبولانس نبود شاید هم من تحت تاثیر بیماری‌ام فکر می‌کردم زمان نمی‌گذرد! ولی نه ۲۰ دقیقه‌ای گذشته بود که آن چند نفر بالاخره طاقت‌شان تاق شد و مرا سوار بر ماشین دربستی راهی بیمارستان کردند.

به بیمارستان که رسیدیم فکر کردم نجات یافتم و الآن است که پرستارها به استقبالم بیایند ولی خبری نشد، تلو تلو خوران با کمک چند نفر که راهی بیمارستانم کرده بودند به یک تخت خالی رسیدم و دراز کشیدم، بعد از چند دقیقه یک پرستار بالای سرم ظاهر شد و جویای احوالم شد ولی من نمی‌توانستم حرف چندانی بزنم. هنوز در شوک بودم! چند نفری که شاهد ماجرا بودند و مرا به بیمارستان رسانده بودند، شرح ماوقع را به پرستار دادند و خواستار حضور پزشک شدند ولی پرستار با بی‌اعتنایی گفت: پزشک امروز نیامده! صبر کنید به دکتر زنگ بزنم بپرسم مشکل بیمارتان چیست و چه باید کرد؟
بعد از چند مرتبه تماس، بالاخره دکتر گوشی را برداشت و با عصبانیت گفت مگر نمی‌دانید کار دارم؟ اگر کار نداشتم که می‌آمدم بیمارستان! پس از چند دقیقه یکی بدو بین دکتر و پرستار، نهایتاً دکتر بدون ویزیت بنده و بصورت تلفنی دارو تجویز کرد!

پرستار با آمپولی بدست نزدیک تختم شد؛ حالم کمی سر جا آمده بود ولی باز گیج و منگ بودم! رو به پرستار کردم و پرسیدم: پس دکتر کجاست؟ گفت: دکتر کار داشت امروز به بیمارستان نیامده ولی داروی تو را تلفنی تجویز کرده! توی دلم گفتم: عجب! این دکتر هم حاذق بوده چرا که او هم ندانسته از بیماری من، دارو تجویز کرده!

پرستار آمپول را که زد دیگر نمی‌دانم چه شد که یک لحظه جسم دراز کشیده‌ی خودم را روی تخت دیدم! گویا روحم از تنم جدا شده بود، پرستارها که گویی متوجه این وضعیت ام شده باشند، سریعاً بر سر بالینم آمدند و بعد از دادن چند شوک به حمدالله ضربان قلبمان برگشت و گویی دوباره جان گرفتیم…ولی باز داشتم همچون روح جسمم را روی تخت تماشا می‌کردم که از حرف‌های پرستاران فهمیدم که به کما رفته ام!

داد و بیداد کردم ولی کسی صدایم را نمی‌شنید با خودم گفتم: اگر از اینجا خلاص شوم دومین کاری که پیش می‌گیرم شکایت علیه آن دکتر قلابی و این پرستار کار نابلد خواهد بود که راه خیانت به سوگندنامه‌ای که خوانده‌اند را پیش گرفتند و به خودم باز می‌گفتم: حتماً وقتی علیه‌شان شکایت‌نامه را تنظیم کردم کارشان تمام است و حتماً از صدای مظلوم حمایت خواهد شد، ولی باز صدایی وجودم را فرا گرفت: “زهی خیال خام”

حتماً ببینید:  خیال خام(۳)

https://farazahmadi.ir/?p=2041

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


حجم فایل نباید بیش از 15 مگابایت باشد.